Angst vergroot je slaagkans

Probeer het maar uit, het werkt voor de volle 100 % (bij mannen al helemaal 😊). Neem met een maatje de armworstelpositie aan, druk even en hij (of toch zij?) zal onmiddellijk terugdrukken. Hoe harder jij, des te harder zij.  Je kan perfect de inspanning van je partner orkestreren.  Als je ongeveer even sterk bent laat het resultaat zich raden: actie en reactie heffen elkaar op, je krijgt allebei vooral een rode kop en pijn in je arm en na een tijdje hou je het toch maar voor bekeken en ga je wat leukers doen.

Hoe gaat het trouwens met je goede voornemens? Deze keer zou het er toch wel écht van komen. Je hebt alle lijstjes uitgevlooid met tips om ze succesvol te maken want déze keer zou het écht lukken. Wedden van wel?

En wil je wat weten? Misschien zit je nog altijd in de flow. Het lukt en je zelfvertrouwen kent hoogtijdagen. In dat geval: ge-wel-dig! Gefeliciteerd, en steek vooral mensen om je heen aan die met je mee willen doen.

Bij de rest van de mensheid is het niveau van euforie over de voornemens misschien net iets lager. Gemiddeld is hun levensduur 21 dagen (maar volgend weekend ga ik me herpakken – of laat ons zeggen volgende maandag) terwijl we zo’n kleine 2000 voorbeelden kennen waarbij het voornemen al op apegapen ligt, niet na 21 dagen maar eerder na 21 minuten. De reden? Armworstelen. Intern armworstelen dan. Met onszelf. Dat zit zo:

Als je enkel bezig bent met wat je wél wil gaan doen: minder smartphone, gezonder eten, joggen met Evy of met iemand nog leuker in je oortjes, dan doe je te kort aan de helft van de realiteit: het stuk van jezelf dat niet in actie wil. En natuurlijk is dat er ook. Anders was je toch al lang in gang geschoten? Als beide krachten ongeveer even groot zijn heffen ze elkaar op en is het resultaat zippo. Er gebeurt niets. Of eigenlijk toch wel: je hebt aan jezelf bewezen dat je toch maar een watje bent, niet kan volhouden en dergelijk fraais meer en of dat allemaal zo geweldig is voor het zelfvertrouwen is ook maar de vraag.

De moeilijkheid is dat je onwil, je terughoudendheid of zelfs je angst om dingen wél te doen wat gluiperds zijn. Meesters in camouflage, in het zich verstoppen en in het zich onhoorbaar of onzichtbaar maken. Niet zo moeilijk als we met alles overstemmend klaroen en trompetgeschal onze grootse actieplannen aankondigen. Oh, en hun geliefkoosde camouflage ken je ook wel: “het is nu nog eventjes niet het goede moment om dat moeilijke gesprek met mijn lief te hebben. Nog eventjes wachten.” Je hebt niet eens goed in de gaten dat er een stuk van jezelf is dat de hakken in het zand zet en ongemerkt armworstelt. Om bestwil negeer je dit even. Maar je weet hoe het gaat :”What you resist persists”

De uitweg: kijken naar de ganse realiteit inclusief je onwil en je terughoudendheid. Ook aan je schrik bestaansrecht geven en daardoor uit het never-ending-story-geworstel met jezelf weggaan. Nog specifieker (want daar is de grootste winst te maken): even gestructureerd met je onwil (of je angst) aan de slag gaan als je dat doet met je voornemens (de lijstjes, weet je wel).

Tim Ferriss heeft daar een uitstekende methode voor en haalt de mosterd bij de stoïcijnen, niet voor niets de inspiratiebron van zoveel regeringsleiders en actiehelden. Ferriss gebruikt de methode telkens wanneer hij voor een moeilijke beslissing staat. ‘Moeilijk’ betekent per definitie dat er twee kanten aan vastzitten: iets wat je wél zou willen en iets waar je beducht voor bent.

Wat hij NIET doet is ‘flink zijn’ en zichzelf tot actie dwingen. Hij doet dit niet omdat hij het gevaar kent van het innerlijk armworstelen. Wat hij wél doet is net het omgekeerde: hij geeft bestaansrecht aan wat hem tegen houdt, aan zijn schrik, en wel op een heel systematische manier én hij doet het schriftelijk.

  1. “Wat als ik…”

Schrijf op waar je tegenaan hikt: een collega op iets aanspreken, een promotie vragen, een presentatie geven op een gans andere dan de gebruikelijke manier, noem het maar, zolang het maar iets is wat op zich best waardevol is maar waar je toch wat voor terugdeinst.

  1. Catastrofe

Maak een lijst van 10 of 20 dingen die allemaal zouden kunnen misgaan als je het tóch zou doen. Hou je redelijkheid nog even in toom en geef vol gas in je ongerustheden of angsten: de worstcasescenario’s.

  1. Remedie

Neem de catastrofes één voor één bij de kop en vraag je af wat je zou kunnen doen om elk ervan te vermijden of om ze, al is het maar een ietsje, onwaarschijnlijker te maken.

  1. Herstel

Weer één voor één: als ze tóch zouden gebeuren, wat kan je dan doen om de schade een beetje in te perken, en wie zou je daarbij kunnen helpen?

Nu zijn er nog 2 stappen, waarbij je telkens vertrekt van wat je eigenlijk zou willen doen (punt 1 hierboven):

  1. Voordelen

Noteer wat je erbij kan winnen als je zou slagen, of zelfs maar gedeeltelijk zou slagen, of als je minstens een poging zou wagen.

  1. Nadelen van status quo

Misschien is dit wel de belangrijkste stap: schrijf in detail op hoe je (werk)leven er over een maand, 6 maand, een jaar, 2 jaar zal uitzien als je niets doet.

Dán: “Make up your mind” en doe wat je moet doen.

Een goede kans dat je na deze reflectie je interne armworstelen met een gecamoufleerde tegenstander, die je als een guerrillastrijder dwarsboomt, kan vervangen door een keuze waarbij je beide stukken van jezelf onder ogen ziet en dat je een bewuste keuze maakt. Wat je dan precies kiest is van tweede orde. Je kan er wel op rekenen dat je zonder reserve achter je keuze zal staan en dus je kans op succes aanmerkelijk zal vergroten.

Oh, en nog wat. Het is met angst en terughoudendheid net zoals met elke andere lastige tegenstander: “If you can’t beat them, join them.”

Masterclass Vergroot je Impact – 29 & 30/3/18
2018-02-06T10:38:53+00:00