Ik zie, ik zie... wat ik... wil zien

IK ZIE, IK ZIE… WAT IK… WIL ZIEN

 

Het is intussen een klassieker geworden. De Harvard professoren Robert Rosenthal en Lenore Jacobson trokken bij het begin van het schooljaar naar klassen, gewapend met een test die zou meten hoeveel vooruitgang elk kind in de klas zou maken. De naam van de test: “Harvard Test of Inflected Acquisition”.  Stel je de reactie van de leerkrachten voor: niet alleen waren de goden van Harvard in hun klas neergedaald, ze zouden hun leerlingen zelfs testen met een instrument dat een titel had waar ze geen woord van begrepen. Het zou dus wel allemaal zéér gedegen zijn.

Rosenthal en Jacobson keken helemaal niet naar de testuitslagen. Op basis van toevalsgetallen verdeelden ze de klas in twee groepen: degenen die dat jaar een sterke vooruitgang zouden maken en ‘de anderen’. Over deze procedure vertelden ze aan de leerkrachten niets.

En dan was het wachten op wat zou komen. Geen verrassing: de ‘betere’ leerlingen hadden betere resultaten dan hun vriendjes en zelfs hun IQ-score ging omhoog.

De verklaring: leerkrachten waren niet alleen vriendelijker tegen de bloomers, ze stimuleerden hen ook systematisch meer, zowel intellectueel als qua tijd en aandacht. Deden ze dit bewust? Natuurlijk niet. Zonder het te beseffen, laat staan er de intentie toe te hebben werd hun gedrag naar de kinderen meer geleid door het beeld dat ze van hen hadden, dan door de feitelijke realiteit, en creëerden ze een selffulfilling prophecy.

Bij ons is het niet anders: we stappen anders af op een Stakeholder die de reputatie heeft van een bullebak te zijn dan op aan waarvan we verwachten dat ze geïnteresseerd en met ons zal willen meedenken.

Kristina Diekmann van de Universiteit van Utah zette met haar collega’s een studie op waarin moest onderhandeld worden. Aan de helft van de proefpersonen vertelden ze dat hun gesprekspartner behoorlijk competitief uit de hoek zou komen. Aan de andere helft vertelden ze het tegendeel.

De effecten van die verschillende verwachtingen? Er gebeurden twee dingen:

Wie een competitieve gesprekspartner verwachtte, bond veel sneller in en eindigde met een duidelijk zwakker resultaat terwijl zijn gesprekspartner zichzelf na het gesprek als duidelijk competitiever zag dan wanneer hij er in stapte en zich in volgende gesprekken ook echt competitiever ging opstellen.  Et voilà, daar is de selffulfilling prophecy weer!

Een deel van je ‘huiswerk’ vooraleer je op Stakeholders afstapt is: vraag je af welk beeld je over hen meedraagt, of dit op eigen ervaring gestoeld is en of je ook tegenvoorbeelden kent, momenten waarop je Stakeholder zich anders gedroeg dan het overheersend beeld dat je over haar hebt. Dit zal je beschermen tegen selffulfilling prophecies.

Lees meer over Stakeholdering en bestel het boek nu aan 15% korting (ook verkrijgbaar in het Engels)
Contacteer ons hier indien je geïnteresseerd bent in een training op maat van jouw bedrijf